Trudny czas dorastania

Odsłony: 1844

depresja

 

Dorastanie to okres naturalnych przeobrażeń ciała, które budzą w każdym nastolatku wiele sprzecznych odczuć. Charakterystyczne są: poczucie osamotnienia, obniżenie poczucia własnej wartości i kompleksy. Nastolatek porównuje się z rówieśnikami, oceniając rysy twarzy, kształt sylwetki czy dobór elementów stroju. To wszystko w obawie przed brakiem ich akceptacji, a niekiedy także akceptacji rodziny. Poza tym pewien kult piękna - mało realistyczny schemat doskonałości - lansują także media. W tym wieku eksperymentowanie z własnym wizerunkiem jest normalne, o ile nie przeradza sie w niebezpieczną obsesję na punkcie idealnej figury. Zaczyna się to bardzo niewinnie - od marzeń, by wyglądać jak modelka czy znany aktor, a może skończyć się depresją lub inna ciężką chorobą.

Twoim zadaniem jest mądre i rozsądne wyznaczanie dorastającemu dziecku granic, baczna obserwacja jego poczynań, zachęcanie go do rozmów i uważne słuchanie tego, co do Ciebie mówi.

TO BARDZO WAŻNE, BYŚ MÓGŁ W PORĘ ZAREAGOWAĆ, KIEDY COŚ CIĘ ZANIEPOKOI,

na przykład JEŚLI TWOJE DZIECKO CORAZ CZĘŚCIEJ:

 

PAMIĘTAJ!

Samo nic nie zmieni się na lepsze. Porozmawiaj spokojnie z dzieckiem o tym, co Cię niepokoi. Nie oceniaj, nie krytykuj i nie strasz - mów tylko o konkretnych zachowaniach. Zaproponuj konsultację u specjalisty: pedagoga szkolnego, psychologa w poradni psychologiczno-pedagogicznej lub lekarza. Jeśli dziecko odmówi - nie rezygnuj, sam zgłoś się po poradę. Rozmowa o Twoich spostrzeżeniach i niepokojach pomoże specjalistom wstępnie rozpoznać, co się dzieje z dzieckiem, jakie są przyczyny jego zachowań. Oni doradzą, jakiej pomocy potrzebuje Twoje dziecko i kto może jej udzielić.